Anne gördüm seni! Hem rüyamda hem de gökte…
Saklanmışsın ama buldum seni!
Sanki hadi balkona çıkalım diyorsun… Ya da ben hala dışarı çıkmadığım evde, evimizde nefes alamıyorum…
Evmiş, eşyalarmış değişmişse ne olmuş?
Adımlarının izi var hala… İyi ki!
Bedeninin o toprağım altında olduğunu biliyorum. Ama ruhun..
Şu an yanıma otururup konuşuyor musun? mesela…
Eminim! Sen pek susmayı sevmezsin☺️
Anne, bazen benim sessizliğim, yaşadıklarım senin ruhunu öldürmüş gibi geliyor. Gelmiyor aslında eminim…
O zamanlarda kendimden bir kez daha nefret ediyorum.
Ama bunu da istemezdin biliyorum.
Benim minik gurmem,can arkadaşım,annem,babam,dünyam…
Nerdesin anne? Ben bu sensizlikleri nasıl aşarım?
Sensiz yeni bir yaşa daha girmek istemiyorum. Bütün yaşadığım berbat anılara rağmen hepsini tekrar tekrar yaşamak isterdim.
Hiç 30 olmadan o yıllarda yaşarım ben anne..
Senin olduğun zamanlarda kalıp hiç büyümeden…
Senin gözün arkada kaldı biliyorum. Benim ruhum da sende..
Seninle birlikte içimi de söküp aldılar.
Attılar toprağı üzerimize kürek kürek…
Başını yaslama için konulan o taş içime oturdu sanki.
Başını ağrıtmadı mı? Toprak ağır gelmedi mi o küçük bedenine?
Haksızlık değil mi?
Yaratan hiç mi üzülmedi bize?
Ah annem, hayattan daha alacağımız mutluluklar vardı bizim!
Vermediği gibi seni de aldı benden. Saçmalık! Kızgınım!
Senin yerine kendi ellerimi tutmak,kendi omzumu sıvazlamak çok zor… Yine de yapıyorum. Ben de senden bir parçayım sonuçta…
Biliyorum, seni ellerimde gözlerimde yaşatıyorum.
Biliyorum ağlamasam daha iyi..
Ama boğazımda bir düğüm içimde bir ağrı… Ben istemesemde akıyor anne..
Yıllarca mutlu olamam için o kadar uğraştın ki…
Hatırlıyorum “Ne yapayım gözlerinin içinin tekrar gülmesi için?” derdin..
Ne aptalmışım
11.08.2022
