Bugün size annemle olan bir anımı anlatmak istedim.
Bunun için şöyle geçmişe gitmem lazım.
Tamam tamam başlıyorum anlatmaya :)
Üniversite sınavlarının hepsi bitmişti. Alerjimden dolayı yine şiştim.
Ama o zamanlar bilmiyorduk alerji olduğunu.
Tabi haliyle annem beni doktor doktor gezdiriyordu.
Tatile gitmek için iyileşmem gerektiğini öyle gideceğimizi söylemişti.
Her neyse hastaneden geldiğimizde ev geçmiş olsun vs için gelenlerle doluuyordu.
Bende annem de çok bunalmıştık artık.
Yine hastaneden çıktığımız birgün "anne bugün parka gidelim
hem biraz temiz hava alırız hem de ben biraz yürüyüş yaparım." dedim.
O da hemen "tamam kızım" dedi.
Devamlı hastane-ev arasında geçiyordu zamanım...
Eve uğradıktan sonra parka gittik.
Ben bulmaca çözerken, annem gazetesini okuyordu.
Anneme yürüyüş yapacağımı söyleyip kalktım yanından.
Parka gidiş sebebimiz dertlerimizden, eleştirilerden ve benim rahatsızlığımdan bir an olsun uzaklaşmaktı.
Neyse efendim ben parkta yürüyüşümü yapmaya başladım.
Sonunda her anne-kız gibi NORMAL birşey yapıyorduk ki, annemin yanına bir teyze oturdu.
Ee haliyle ben hemen annemin yanına gittim.
Kadın önce selamlaştı.
Aradan saniyeler geçmeden başladı ağlayarak annesiyle küs olduğunu anlatmaya..
Bizde haliyle donduk kaldık..
Aslında anneminde benimde aklımız yerinde olsa teselli edebilirdik..
Dedim ya aptallaştık o an.
Ve bizim kendimize faydamız
bile yoktu ki...
Tabi benim hemen eve gidelim dememle kalktık.
Teyzeyle vedalaşıp eve döndük.
Kim bilir o ne galdeydi ki bir anda bize anlattı...
Bu benim başıma gelen ilk olay da değil. Ama o teyze ne annemin ne de benim aklımdan hiç çıkmadı...
Yani demem o ki efendim paylaşmak güzeldir de karşındaki dinleyebilecek durumdaysa...
