Anneme Notlar...

Çok saçma!

Seni kaybetmek çok saçma!

Anne demeyi de unutmaktan çok korkuyorum...

İnsan kaldıramayacağı acıyı çok iyi tanırmış anne..

Sanırım aklım da kendini korumak için bir şekilde uyuşturdu beni..

Yaşayamam sensiz diyordum...

Yaşıyorum...

Hatta zaman zaman gülüyorum bile...

Delirmedim üstelik ve bu çok saçma...

Kalbimin de vücudumun da bu acıyı kaldıramayacağı için yok saydığını çok iyi biliyorum.

Yüzüm gülüyorken içim ağlıyor anne...

Ya yastıklarım ıslak ya uykularım yarım...

Nasıl bir acı tarifi bile yok!

Benim annem,kardeşim,babam,aşkım ve sonunda da evladım oldun..

Peki birinin acısı geçse diğeri nasıl geçecek?

Hangisi geçecek?

Hayat devam ederken, bende gelişine yaşamayı seçtim bu kez...

Beni bütün çabanla yaşatmaya çalıştın..

Emeğini boşa çıkarmayacağım. 

Ama ne olur hep etrafımda ol ve bunu bana hissettir annem.

Anne dediğimdeki sessizlik beni çıldırtsa da yaşayacağım söz..

Bir şeyi  tutkuyla yapabilecek kadar çok sevmek nasıl bir histi?

Ya da ben herhangi birşey için hiç çabaladım mı?

Kendim için ne yaptım bunca zaman?

Evet, hayatta kalma eylemimi bile kendim için istemedim ben...

O kadar hissizim ki ailem dışında her şeye.... Hatta en çok kendime...

Neden bu gözümdeki değersizliğim?

Bunca yıldır yaşadıklarıma bakıyorum da, sanırım kendim için zaman harcadığım,çabaladığım tek şey anoreksiyaydı..

Ve bunu şu an farketmem oldukça ürkütücü...

Evet dünya bir şekilde dönüyor.

Ve ben yine yazıya sığındıysam dipteyim demektir.. 

Hayatıma bakıyorum ve boşa geçen bir ömür demekten kendimi alamıyorum.

Oysa her birimiz için belkide güzel hayatlar çizilmişti. 

Benim mi?

Sanmıyorum...

Ne önümü görebiliyorum, ne de tekrar mutlu olabileceğime inancım var.

O kadar küçük isteklerim var ki hayattan...

Sessiz,herkes gibi olabildiğim ve tekrar dibe batacak kadar kalbimi acıtmayacak bir hayat...

 

Anneme..

 Bir yerlere yazmalıyım.

 Bir şeyler yazmalıyım. 

Çığlık atamıyorum,ağlayamıyorum. 

Hayat bizi bu kez de böyle sınıyor annem. 

Ağlarsam üzülürsün,şüphelenirsin daha kötüsünden..

Şu hayatta her şeyden vazgeçmiştim ben oysa..

Ne aşk,ne evlat ne de bir iş..

Bir tek sen olsan yeterdi bana..

Ama seni de alıyor hayat elimden.

Ben sensiz nasıl nefes alırım annem?

Hala yanımdayken her parçan yavaş yavaş uzaklaşıyor bizden..

Sadece o bizi seven kısmın hep yanımızda.

İyi ki!

Sanki biri gelip kalbimi parçalıyor gibi yaşıyorum ama sen varsın diye..

Güçlü olmalıyım sen varsın diye..

Annem sen benim dünyamsın ben nasıl yaşayacağım sensiz?

Bütün dünyam yıkılırken ben sadece izleyebiliyorum.

Sen benim tek dostumsun,dert ortağımsın sana öyle çok sorum var ki soramıyorum...

Bilmiyorsun..

Bir tek benimle vedalaşmadın.

Biliyorum vedalaşamayacaksın da..

Yalandan planlar yapıyoruz. Olmayacağını bile bile..

Duramıyorum annem..

Durduğum an kalbim acıyor,içim sökülüyor.

İçimde tek bir ses kızgın bir halde çığlık atıyor. 

Ben annemi istiyorum!